Kerkuilen

blog_003Gisteren is een kerkuilenpaar bij ons uitgezet. Beide vogels waren in de winter sterk ondervoed binnengebracht bij de vogelopvang. Wat een prachtige dieren! Op de foto het mannetje.

Onze kast was leeg, dus een prima startplek. Met een kleine voedselvoorraad (twee eendagskuikens) gingen ze erin. Handdoek in het vlieggat, een paar uur in het donker bijkomen van de reisstress en tegen de schemering de lap eruit.

Vanmorgen de kast gecheckt: geen uilen, het eten onaangeroerd. Net als vorig jaar toen er ook een paartje werd uitgezet, lijken dit geen blijvertjes. Dat is overigens de regel: nog nooit hebben kerkuilen zich blijvend gevestigd op de plek waar ze zijn uitgezet.

Meer weten over deze prachtige vogels? Veerkracht  het jubileumboek van de kerkuilenwerkgroep Utrecht en West-Betuwe geeft een mooi kijkje in het leven van de kerkuil. En een geweldige analyse van de kerkuilenstand sinds de vorige eeuw. Van Marc van Leeuwen, onze ‘uilenfluisteraar’ hoorden wij gisteren dat er vanaf 1921 geringd wordt en dat er sinds die tijd 124.000 dataregels zijn verzameld. Marc is bezig met een promotie-onderzoek, waarvoor hij onder andere een stevige analyse maakt van al deze gegevens met als doel nóg meer te weten te komen over het leven van de kerkuil.

I.M. Dientje

Bij het ‘nachthokken’ ontbreekt Dientje, de kleinste van ons toom Sussex rood porselein. We denken meteen het ergste, Dientje is altijd op appèl. Plukjes veren die door een straffe noordoosten wind worden rondgeblazen, wijzen ons de weg. Ze ligt op haar rug onder een meidoorn. Gepakt door een roofvogel, die maar een paar happen heeft genomen. Verdomme, ons onderdeurtje! Genoemd naar een geliefd oud-collega, een korte, stevige vrouw. Ook qua karakter zagen wij wel overeenkomsten: zachtaardig, sociaal en vasthoudend. ‘Met Dientje kan je goed praten’, zeiden wij. Nooit een ei gelegd overigens.

Lijden

Afgelopen week ijzige temperaturen. Sneeuwklokjes, krokussen en helleborus lieten massaal het hoofd hangen. In een soort collectieve mindfulness gingen ze voor het totale loslaten. ‘Aanvaard, concentreer je op je ademhaling’, je zág het ze bijna denken. Nu de vorst geweken lijkt komen de koppies moedig weer omhoog. Als godsvruchtige penitenten tijdens de Samana Santa staan ze in het gelid. Zij kastijden niet zichzelf, maar worden getuchtigd door een straffe wind. Het is altijd afzien, als je in deze tijd van het jaar in bloei staat.

blog_001

Open het dorp!

Vandaag bij Bastiaan Meijer in Amsterdam zes insectenhuisjes opgehaald. Drie daarvan hebben we speciaal laten maken: ons huis, de schuur en het gemaal. Ze zijn prachtig geworden! Ze staan onder de pruimenboom in onze buxustuin zachtjes te dansen in de wind. Wat blijft het guur en herfstig! Het is bijna niet voor te stellen dat ze over een paar weken staan te zomeren in een feestelijke wolk van witte alliums ‘Mount Everest’.

blog_002