Alle berichten van Helma Sjamaar

Cephalaria in de gloria

Cephalaria gigantea wordt bij ons ruim 2 meter hoog en bloeit vanaf juni tot de eerste vorst. Telkens dansen er nieuwe zachtgele sterretjes tussen de ‘speldenkussens’ van de uitgebloeide bloemen.

Ik lees overal dat het een echte bijenplant is. Maar geen bij te zien, maar op elke bij zit wel een hommel (of twee). Bij regen gaan sommige niet naar huis, maar schuilen ónder de bloem. De hommel op de foto was nét iets te vroeg weer tevoorschijn gekropen en kreeg toch nog een druppel in de nek.

In de winter is Cephalaria ook een van mijn beste vrienden, met een prachtig, stormvast silhouet dat helemaal tot zijn recht komt bij sneeuw, ijzel en rijp.

Niemand is perfect, ook deze Cepharia niet: het blad is groot, grof en veel. En ja, hij zaait zich stevig uit. Goed opletten dus waar je hem niet wilt hebben en meteen ingrijpen. De zaailingen zijn goed herkenbaar en laten zich gemakkelijk verwijderen.

Nazomeren

Aster ‘Looman’s Blue’ met Heuchera villosa ‘Autumn Bride’

Na alle regen van de afgelopen twee weken eindelijk weer zon!Op de foto’s De ‘moonlight’ borders aan het einde van hun eerste seizoen.

Phlox paniculata ‘Lavendelwolke’ met Heuchera villosa ‘Autumn Bride’
Aster ‘Looman’s Blue’
Potentilla sulphereum
Heuchera villosa ‘Autumn Bride’
Phlox paniculata ‘Lavendelwolke’
Digitalis lutea
Phlox paniculata ‘Lavendelwolke’ met Heuchera villosa ‘Autumn Bride’

Het zachtgeel/groen blijft een mooie basistint, aangevuld met zachtblauw en mauve. De euphorbia en de amsonia beginnen hun herfstkleur te krijgen.

Dood en verderf

Terwijl veel van de asters nog in bloei moeten komen, rukken dood en verderf op in de tuin. Ik verwonder mij over de gelijkenis van deze zaaddozen met doodskoppen. Ze grijnzen mij toe, bungelend aan kale stengels. Een beetje macaber wel.

Campanula (zaaddozen)
Campanula (zaaddozen)

Kampvuurtje

Zaailingen van Ligularia dentata ‘Desdemona’ staan in de drassige grond langs de vliet. Wat een warme kleuren! In het lage zonlicht aan het eind van de dag is het net of er een kampvuurtje brandt langs de oever.

Ligularia, op de achtergrond het gemaal
Prachtig die bladeren!
Natte voeten – ook de Miscanthus doet het tot onze verrassing prima
Ligularia dentata ‘Desdemona’ – zaailing (detail)

Confetti

Cyclamen hederifolium zaait zich vrolijk uit. In 20 jaar tijd hebben we er veel! In diepe schaduw, in de volle zon, kurkdroog of aan de oever van de vliet, ze steken inmiddels overal de kop op. Alsof na een feestelijke optocht de confetti is blijven liggen.

Cyclamen hederifolium met Helleborus orientalis
Cyclamen hederifolium tussen Tellima grandiflora ‘Rubra’
Cyclamen hederifolium met uitgebloeide Judaspenning bij het tuinhuis
De witte lichten zo mooi op in diepe schaduw!

I.M. Madeleine

Vandaag vonden we Madeleine, onze laatste Amrock-kip vermoord in de tuin.

Amrock veer

Aan het kadaver kunnen we zien dat ze niet geslagen werd door een roofvogel. Een zoogdier dus, waarschijnlijk een wezen of bunzing, of misschien een kat, vos of hond. Het lijkt erop dat ze dommelend onder haar favoriete taxusstruik is verrast.

Al die veren, zó zacht!

Nu zijn al onze drie Amerikaanse topwijven dood. Eerst Hilary (roofvogel), toen Michelle (kanker) en nu dus Madeleine, vernoemd naar Madeleine Albright. En ja, deze grand old lady en onze ‘chick’ leken wel een beetje op elkaar. Een pittige tante en eigenzinnig.

Madeleine in betere tijden

De andere kippen en Karel, onze haan, zaten aan het eind van de dag nog steeds in shock verstopt achter de composthoop. We hopen maar dat de brute moordenaar niet opnieuw zal toeslaan.

Dank aan Madeleine voor haar gezelligheid en al de eieren die ze ons in de loop van de jaren heeft gegeven!

Zonsopgang

’s Ochtends vroeg éven de tuin in voor ik naar mijn werk ga. Oohh …

Aster ‘Oktoberlicht’ tussen de Helenium
Beginnende herfst bj de voordeur

Ah, akkerwinde

Ach ja, ik geef het toe: akkerwinde is te mooi om te wieden! Ze mag in onze natuurlijke berm lekker haar gang gaan!

Akkerwinde met Eupatorium purpureum
Zo subtiel, de combinatie met de Eupatorium purpureum!
Art Nouveau in de tuin

 

Van dichtbij

Scutellaria incana staat nu al een jaar of zeven in de tuin. Met wisselend succes. De plant heeft een hekel aan koude, natte winters (tjsa, wie niet?). In de lente merken we dat dan aan een grote, kale plek, waar de vorige zomer wolken lichtblauwe bloemen stonden.  Het gebeurt ook dat de plant van het ene op het andere moment verwelkt. Wij verdenken de katten uit de buurt.

Eenmaal uitgebloeid zijn de zachtviolette ‘hauwtjes’ een mooie toegift

Maar goed, wij zouden ook pisjaloers kunnen worden op zoveel schoonheid tegelijk. Want wat een beauties zijn het! En dat is dan ook de reden dat we ze elk jaar opnieuw aanplanten. Dit jaar staan ze er weer prachtig bij!