Pachyphragma!

Dit weekend heb ik een blogje voorbereid over een van onze laatste ‘ontdekkingen’, Pachyphragma macrophylla. Met dank aan Carrie Preston, die ons op het bestaan ervan wees en ons aan het verstand bracht dat wij de ideale omstandigheden ervoor bieden op onze houtwal.

Overvloedige bloei al in het 1e jaar naar aanplant

Waarom hebben wij  deze prachtige plant al die tijd over het hoofd gezien? Het antwoord op die vraag weet ik niet, maar we blijken niet de enigen die opeens bijna letterlijk ‘het licht’ zien. Op FB circuleren plotseling foto’s en lofzangen op deze schoonheid, die sombere lentedagen opfrist met een heldere, witte bloemenzee. En gisteren lag de Groei & Bloei op de mat, waarin Hans Kramer van de Hessenhof de Pachyphragma een ode brengt. Ik voeg daar toch maar mijn stukje aan toe, want deze plant verdient terecht meer aandacht.

Detail, witte ‘Pinksterbloemen’, in dichte clusters

Nu de sneeuwklokjes en krokussen zijn uitgebloeid, neemt de Pachyphragma het stokje over. We hebben deze plant op advies van Carrie afgelopen september als een lint over de houtwal aangeplant. Eerst flink de zaag in onze bomen en heesters om meer licht te creëren en daarmee betere omstandigheden voor onderbegroeiing. De plant gedijt volgens de boekjes op alle grondsoorten en houdt ook van zeer vette klei. We hebben stad en land afgelopen, maar het lukte nog om in oktober 2016 100 stuks aan te planten. Ze zijn deze eerste winter prima doorgekomen onder de beschutting van de lindes, eiken, meidoorns en hazelaars. Om het lint te completeren hebben we afgelopen week nog 150 exemplaren aangeplant. De laatste daarvan gaan er vandaag in.

En nu staan ze overvloedig in bloei.

Wat een prachtplant!

Pachyphragma is inheems in Turkije en de Kaukasus, waar de plant tot op 1900 m hoogte voorkomt. Hij is verwant aan onze Look-zonder-look. De bloemen lijken ook wel wat op elkaar, waarbij de Pachyphragma beduidend opvallender is. De bladeren van beide planten ruiken naar uien. Interessant detail: de oranjetip vliegt op beide planten! Ook bijen hebben we er al veelvuldig op gezien.

De website van een Engelse kwekerij prijst Pachyphragma aan als ‘An excellent weed-smothering ground cover plant for shady areas.’ Kijk, daar worden we blij van! Op dezelfde site stond ook deze interessante aanbeveling: ‘It would be worthwhile trying out the leaves of this species for edibility. They are almost certainly not poisonous.’ Ja,ja, the proof of the Pachyphragma is in the eating’. Ik hou het voorlopig gewoon bij een feest voor de ogen en laat een smaaktest achterwege.

Meer lente

De krokussen hebben hun beste tijd gehad. De anemonen zijn aan de beurt.

Anemone blanda

Aan de voet van de rode beuk staan groepen zaailingen van Helleborus orientalis, cyclamen en anemonen.

Helleborus orientalis zaailingen onder de rode beuk met Arum italicum ‘Pictum’ en cyclamen
Helleborus orientalis zaailingen met Anemone blanda

De kleurencombinaties zijn in het zachte lentelicht zó subtiel!

Helleborus orientalis zaailingen aan de voet van de rode beuk

Op de voorgrond Arum italicum ‘Pictum’, de laatste sneeuwklokjes bloeien op de achtergrond.

Anemone blanda

De anemonen zaaien zich vrijelijk uit in het gras rond de bomen.

Onder de rode beuk

Dit is een prachtig stuk van de tuin in deze tijd van het jaar.  Feest! Later in het seizoen is er minder kleur, het groen overheest, met wisselende bladvormen en varens in de hoofdrol.

Helleborus orientalis zaailingen met anemone blanda

Wicca maakt haar dagelijkse inspectieronde. Zo fijn om de hele dag in de tuin te kunnen zijn na een lange winter binnen zijn.

Wicca bij de poel

Blije bijen

Afgelopen zondag was de eerste echt heel erg mooie lentedag. Het was ontzettend druk in de tuin. Als je stilletjes door de tuin liep hoefde je niet goed te luisteren om overal gegons en gezoem te horen. Bijen! Ze zaten echt in elke krokus, op elke Helleborus en op de anemonen. Die waren ook blij met het lentezonnetje.

Noeste arbeid wordt hier verricht

Verhuizing

Nu wij – en vooral dan Matthé met zijn 78 jaar! – wat ouder worden, dringt de vraag: ‘Hoe lang houden we het nog vol?’ zich steeds vaker aan ons op. En met ‘het‘ bedoelen we dan ‘de tuin’.  We hebben het antwoord daarop een tijd voor ons uitgeschoven, maar vorig jaar hebben we de knoop doorgehakt. We blijven op De Pullenhof  én de tuin moet minder onderhoudsintensief worden. Entree: Carrie Preston.

Sinds afgelopen zomer ‘gebruiken’ we haar als (very) critical friend. Ze confronteert ons op een heel positieve wijze met achterstallig onderhoud, uit de kluiten gewassen bomen, struiken en vaste planten. En neemt ons mee op een nieuw avontuur naar een tuin die beter, mooier en onderhoudsvriendelijker wordt.

Dat betekent ook: afscheid nemen van oude, grote liefdes. Struiken en planten waarvan wij nu bepalen dat zij, vaak na ruim 20 jaar trouwe dienst, een voltooid leven hebben. Waaraan wij dan nu een einde maken: eind maart gaan de grote borders helemaal op de schop, teneinde begin april opnieuw te worden ingeplant. Met een prachtig ontwerp voor een maanlichtgele border. Een heel oude wens van mij gaat daarmee in vervulling. Ergens schuilt in mij een grote romanticus.

Zomaar afscheid nemen gaat natuurlijk niet. Er moeten planten gered worden (waarvan Carrie dan waarschijnlijk later, als ze ze op hun nieuwe plek ziet staan, zegt: ‘Eruit ermee!’). En gelijk heeft ze, we moeten keuzes maken. Maar voor de sneeuwklokjes maak ik een uitzondering: die moeten gered worden!

Sneeuwklokjes verplanten, kruiwagens vol!

En dus ben ik nu al een paar weken bezig om elke vrije minuut pollen uit te steken, schoon te maken (zevenblad!) en te verhuizen. Op de houtwal vormen ze een wonderschone onderbeplanting in deze tijd van het jaar. En in tegenstelling tot krokussen zijn sneeuwklokjes ‘kipproof’!

Inmiddels heb ik er denk ik al wel meer dan duizend verplant. Wat een feest wordt het daar, als die zich gaan vermeerderen. Je hebt er geen omkijken naar en wat een schoonheid, zo vroeg in het voorjaar!

Helleborus heaven

Ondanks de vele regen is de bloei van de Helleborus overvloedig. Bijna al onze planten zijn nakomelingen van een 20-tal dat we zo’n 30 jaar geleden kochten in Oostkamp (België). Ik weet niet of de kwekerij nog bestaat (Vergroote of iets dergelijks).

Dankbare bloeiers!

Ik heb de planten in 1994 verhuisd van mijn volkstuin naar De Pullenhof en ze doen het op onze natte klei fantastisch. In al die jaren zijn op veel (vaak onmogelijke!) plekken in de tuin zaailingen opgekomen, die zijn uitgegroeid tot prachtige planten.

Presentatie Probus Houten

Vandaag gaf Matthé een presentatie bij Probus Houten. Zijn onderwerp: ‘Daarom een tuin – mijn visie op het belang van tuinieren voor elk mens‘ sloeg enorm aan. Erg leuk dat zoveel mensen zich herkenden in zijn verhaal!

De eerste dia

Matthé illustreerde zijn betoog met een presentatie waarin veel van mijn foto’s waren verwerkt. Ik was mee voor de techniek (computer aansluiten en op de knoppen drukken, meer niet hoor). Erg leuke reacties. Na afloop een lunch met elkaar – wat is dit toch een gezellige club!

Romantiek

We worden wakker van klepperende ooievaars: op het nest bij de buren is het een en al romantiek. Vandaagmorgen een paar uur zon en steeds meer kleur in de tuin. De lente is begonnen!

Crocus tommassinianus bij de poel
Crocus tommassinianus heeft zich in de loop van 20 jaar geweldig uitgezaaid.
Op de achtergrond Helleborus foetidus ‘Wester Flisk’
Bij het tuinhuis
Zicht over de poel – veel krokussen onder de linde, op de achtergrond de knotwilgen

 

 

 

 

Klein schoons

Naast alle stinzenbollen in de natuurlijke delen van de tuin, bloeien bij onze voordeur heel bescheiden deze irisjes. Nog geen 15 cm hoog, bloeit Iris reticulata J.S. Dijt met Purperrode kelkjes met een zachtgele blos en een spannend groen spikkeltje. Wie was J.S. Dijt – ik kan niets over de beste man/vrouw vinden. Als je het weet, je-mail is welkom!

Iris reticulata J.S. Dijt